Pawprints staat voor hetgeen wat ik lief heb: dieren
Ieder dier laat een afdruk achter, in de grond, in het leven, in 'the circel of life' en soms ook in het hart van een mens. Niet alleen pootafdrukken, maar ook op een andere manier laten zij iets achter in het leven. Zij laten zien dat moeder natuur prima voor zichzelf kan zorgen en soms laten ze het beest in mensen zien.
Het zijn stuk voor stuk schitterende wezens, allemaal met speciale eigenschappen om te overleven. Dieren kunnen iets uitstralen, ze geven mij iets speciaals. Dat kan ik niet goed uitleggen. Ze voelen dingen aan, ik ben ervan overtuigd dat zij het zesde zintuig hebben waar men wel eens over spreekt.
Wanneer ik verdrietig ben, komen mijn dieren naar mij toe. Ze hoeven mij eigenlijk alleen maar aan te kijken en ik voel me al beter. Ze stralen iets uit, wanneer ik in die ogen kijk, wordt me eigenlijk gelijk alle stres ontnomen, dat vind ik heel speciaal. Ook mijn fretten kunnen mij weer laten lachen, al ben ik nog zo boos of verdrietig. Ze zijn een heel goed medicijn. Buiten op straat kan ik ook nooit zomaar een hond voorbij lopen, ik moet er gewoon even naar kijken en er ontstaat spontaan een glimlach op mijn gezicht. Ook dat voelen dieren heel goed aan.
Dieren zijn natuurlijk niet altijd even schattig. Niet altijd de mooie zachte vacht, met schattige oortjes, de mooie rustgevende ogen en de staart, dieren zijn er in verschillende soorten en maten, stuk voor stuk uniek en mooi. Zoals ik al zei, allemaal met een eigen karakter en eigenschappen. Bijzonder, heel bijzonder.
Pawprints komt voort uit een hele mooie zin die ik eens van iemand gehoord heb:
"Ferrets leave tiny little pawprints in your heart" - deze zin kreeg extra betekenis voor me toen in de zomer van 2006 mijn eerste twee fretten kort na elkaar overleden.
Op 16-jarige leeftijd heb ik een tatoeage op mijn schouderblad laten zetten, vier kattenpootjes.
Na het overlijden van mijn fretten heb ik ook twee frettenpootjes in mijn lies laten zetten. Voor mij hebben tagoeages een betekenis. De eerste heb ik genomen omdat ik het heel bijzonder vond, het was voor mijzelf een statement en gelijk bij het zien van het ontwerp was ik verkocht. Het was geen impulsieve actie, ik ben bewust naar een tatoeage shop gegaan.
Uiteindelijk wilde ik voor mijzelf een nagedachtenis voor mijn fretten hebben, nadat ze overleden waren. Nog een tatoeage, maar dan in mijn lies, echt helemaal voor mijzelf, die niemand ziet.
| 
