PAWPRINTS - Nunki en Ravi

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het in het begin moeilijk vond. Er zaten ‘andere’ fretten in de kooi van Mickey en Taffie. Maar het was wel weer heerlijk twee van die fretten in je kamer te zien rond rennen en wardancen. Nunki en Ravi zijn sinds 31 augustus 2006 bij me en ik begin er steeds meer vrede mee te hebben dat Mickey en Taffie er niet meer zijn. Soms ben ik nog wel eens verdrietig, zomaar, uit het niets. Vaak als ik even niks aan het doen ben en aan ze denk. Ik weet niet wanneer dit over gaat, ik hoop wel snel, want ik voel me dan echt heel naar.
Gelukkig heb ik top vrienden leren kennen op het forum en die zijn stuk voor stuk zo lief! Dat heeft ook ontzettend geholpen met de verwerking van het verlies.

Uiteindelijk bezweek ik dus toch weer onder het virus. Eigenlijk kon ik gewoon niet zonder die lieve ellendelingen. Toen ik dit aangaf bij vrienden, kwam al snel naar voren dat één van de twee ‘gereserveerde’ fretjes nog steeds op mij zat te wachten. In het huis waar zij was opgegroeid had zij, net als haar broertjes en zusjes een ‘doopnaampje’ gekregen; Spons. Spons was op dat moment bij iemand anders ondergebracht, eigenlijk om mee te kunnen fretteren. Helaas was zij hier niet geheel geschikt voor, omdat de persoon die het nest opgevoed heeft ze pokon heeft gegeven.. waardoor het hele nest uit grote fretten bestaat! Ik wilde wel graag twee fretten hebben, vandaar dat ik in de opvang een maatje ben gaan zoeken. Spons was een erg leuke naam, maar ik wilde toch wel een andere naam, vandaar dat ze Nunki aka Spons heet nu. Nunki is een albino dame. In de opvang heb ik een wildkleur heer gevonden en hem heb ik Ravi genoemd. Het is wel heel toevallig, Nunki is geboren op 20 mei en Ravi op 21 mei. Eind augustus waren er weer fretten in mijn leven gekomen, dit voelde toch wel heel vreemd, ik hoopte maar dat alles goed zou uitpakken.

Nunki is een heldere ster, dat zich in het sterrenbeeld van de boogschutter bevind en Ravi is een grote en onrustige rivier in India. Ik vind dat de namen uiteindelijk wel erg mooi passen. Nunki is een albino, een witte dame dus, die erg helder is. Zeker met die rode ogen. Nunki was de kleinste van het nest, maar na vier maanden woog ze al 850 gram! In haar eerste winter heeft ze zelfs een maximum van 1100 gram gehaald!
Nunki is een echte dame; ik vind haar heel gracieus, ze heeft mooie lichamelijke verhou-dingen en ze kan lekker pinnig zijn. Niet zo pinnig als dat Taffie wel eens kon zijn, maar je merkt zeker dat het een dametje is. En zoals Marjan wel eens zegt; ‘Een echt prinses!’. Als ze naar me kijkt, dan smelt ik keer op keer. Ze is heel goed in aandacht vragen. Ze weet precies wat ze moet doen om aandacht te krijgen; op mijn toetsenbord lopen.. iets van de plank afgooien, of onder de kast gaan liggen. Dan steekt ze haar snuitje er onderuit en doet ze net of ze heel zielig is. En ik ben natuurlijk een slaafje, ik kom altijd naar haar toe en geef haar, haar zin. Ze vraag natuurlijk niet voor niets om aandacht op dat moment. Ook weet ze de aandacht te trekken van mijn vader. Ik dacht eerst dat ze mijn vader niet mocht, want ze hapt vaak in zijn enkels. We zijn er nu achter, dat ze dat doet om zijn aandacht te krijgen. Ze is heel erg gesteld om mijn vader. Dan gaat ze onder de bank liggen en hapt ze in zijn enkels, zodat hij met haar gaat spelen, dat vind ik zo lief! Mijn vader vindt dat soms iets minder leuk.. het is natuurlijk niet zo fijn als ze in je enkels bijt! (haha) Mijn moeder vind haar een beetje eng. Dat komt omdat ze een albino is, maar ook omdat ze vervelende ervaringen heeft gehad met Taffie en zij vindt nu alle dames een beetje griezelig. Nunki vindt de katten ook heel leuk. Vooral er hard achteraan zitten, zodat ze hard weg-rennen! Ze is zó ontzettend lief als ze net wakker is! Dan kan ze heerlijk in mijn armen liggen en zich dan een tijdje uitrekken, gapen en heerlijk met me kroelen. Dat is wel snel weer over, want dan wil ze natuurlijk gaan spelen.

Ook de naam van Ravi is erg toepasselijk; een rivier. Rivieren zijn nooit te voorspellen, soms zijn ze rustig, soms wilde, soms treden ze buiten hun oevers, maar heel soms kun-nen ze ook ineens heel zacht zijn. Ravi is echt een geval apart! We kennen allemaal het wardancen van fretten; gek springen, hard wegrennen, niet uitkijken waar ze springen, achteruit lopen etc. Ravi heeft nog een andere hobby.. hij gaat tijdens het spelen ineens op zijn rug liggen en als een gek spartelen met zijn pootjes! Het is werkelijk geen gezicht! Ik moet altijd lachen als hij dat doet, het is zo schattig gezicht, je weet echt niet wat je ziet! Ravi is een standaard man; een beetje suf, onnozel en lomp en een schat van een fret! En dan dat spartelen.. haha! Ravi komt bij een valkenier vandaan, daar had een moertje 12 jongen gejongd! Dat was veel te veel en de valkenier had ook niet voor ieder pupje een huisje gevonden. Vandaar dat Ravi via de opvang bij mij is gekomen. Ik denk dat de valkenier heel blij is dat hij hem niet gehouden heeft. Ravi heeft alles behalve een echt freteer fret lichaam. Hij is best lomp, hij loopt nooit netjes met zijn rug om hoog, meestal sleept hij alles gewoon mee. Hij heeft een paar grote kijkers op zijn bolletje zitten en is gewoon een algemene goedsul, echt eentje waar je gelijk verliefd op wordt.
Ravi neemt alles mee wat los zit (en als het vast zit, maakt hij het wel even voor je los). Als ik iets kwijt ben, moet ik altijd op een van zijn plekjes kijken. Voornamelijk dingen zoals een afstandsbediening vindt hij leuk, ik moet ook echt uitkijken met mijn mobieltje. Het is allemaal van hem en hij sleept het allemaal mee. Hij heeft ook al een hele pennen verzameling opgebouwd. In de winter is het echt een dikkerdje geweest, heerlijk als ik naar die foto’s terugkijk. Toen ik hem net had woog hij (op vier maanden) 900 gram. Bijna geen verschil met die dame! Zijn hoogte punt in zijn eerste winter was ongeveer 1800 gram.

Ik moet heel eerlijk bekennen, dat ik in het begin nooit had verwacht dat ik zo over ze kon schrijven. Zeker de eerste paar maanden niet. Ik zag ze eigenlijk als vervangers.. ik vond het moeilijk om echt van ze te houden, ik dacht nog heel veel aan Mickey en Taffie en daar voelde ik me heel schuldig over. Ik deed gewoon alles met ze en ik was natuurlijk gewoon lief voor ze, toch vond ik het moeilijk. Het heeft heel lang geduurd, tot ze die muur rond mijn hart hadden kunnen breken. Ik denk dat ik die muur gebouwd had, om Mickey en Taffie er voorgoed in op te bergen, maar ik vergat dat er daarom geen ruimte meer was voor andere, die kwamen er niet in. Als ik heel eerlijk moet zijn denk ik dat het minimaal een half jaar heeft geduurd, voordat ik echt iets ging voelen voor Nunki en Ravi. Je moet fretten altijd leren kennen, maar volgens mij had ik Mickey en Taffie direct in mijn hart gesloten. Het waren dan ook wel mijn eerste fretjes.
Het is nu dus eind augustus, een jaar geleden kwamen Nunki en Ravi in mijn leven en dat bracht natuurlijk weer een hoop met zich mee. Met fretten heb je nooit een saai leven.