Fretten hebben altijd al mijn aandacht getrokken, ik ben een groot dierenliefhebster, maar sommige dieren hebben een speciaal plekje. Zoals een kat, dat is altijd al mijn lievelingsdier geweest. Ik kan het niet uitleggen, dit dier heeft iets, wat mij trekt, ik vind ze helemaal geweldig! Fretten.. sja.. die mocht ik nooit van mijn ouders. Ze vroegen te veel verzorging en ik had die verantwoordelijkheid. Zij zelf wisten niet veel van fretten en vonden dus dat ik die verantwoordelijkheid als klein meisje niet aankon. Er zijn altijd katten in huis geweest, en als mijn eigen huisdiertje had ik altijd hamsters en als laatste een konijn.
Zoals een persoon die heel dierbaar voor mij is al eens zei; “Het leven is mooi, maar bij leven hoort de dood”. Mijn konijn ging naar de ‘Rainbow Bridge’ toen ik net zeventien was.
Na een tijdje wil je toch weer iets om van te houden, iets van jezelf. Mijn ouders verwachtte dat ik weer een konijn zou kiezen, maar bij mij was een ander idee opgekomen. Vroeger mocht ik het nooit, ik was te jong. Nu was ik ouder en zou het wel kunnen! Een keer bij het avondeten vroeg ik aan mijn ouders of ik eventueel een fretje mocht. Er kwam geen ja, maar ook niet direct een nee! Dit was mijn kans. Ik heb het maanden lang alleen nog maar over fretten gehad; informatie gezocht in de bibliotheek, op het Internet, veel mensen gesproken tot dat mijn ouders er helemaal gek van werden! Ondertussen was ik ook aangemeld op het forum van SDF, hier heb ik echt zoveel geleerd, dat leer je echt niet uit boeken. Zoveel ervaringen, meningen en ideeën van andere mensen. Ik wist al veel over fretten voor ik ze überhaupt in huis nam, wat natuurlijk erg belangrijk is als je wilt beginnen aan dit speciale diertje. Eigenlijk heb ik nooit écht antwoord gehad van mijn ouders. Ergens in oktober 2003, had ik een adresje gevonden en daar had ik Mickey opgehaald; een wildkleur ram van ongeveer anderhalf jaar.
Een fretje in huis, wat bracht dat veel met zich mee! Ik was helemaal gelukkig, mijn wildkleurtje Mickey. Wat een lekkerding! En ik was ook echt gelijk verkocht. Ik genoot volop van hem, een echte knuffelbeer was het. Hij vermaakte zichzelf prima en met mij. Mijn ouders vonden hem ook erg leuk, alleen de katten iets minder.. maar dit was niet zo’n groot probleem. Ik begon Mickey te leren kennen en dacht dat hij steeds minder ging spelen. Nog wel even enthousiast en speels, maar toch wat meer zoekende. Een maatje dacht ik, hij heeft een maatje nodig.
Ik heb me gelijk bij SDF ingeschreven voor de verhuislijst. Ik zocht één nieuw maatje voor Mickey. Na een tijdje werd ik gebeld door Stephenie, er waren een dame en een heer die een nieuw huisje zochten. Toen ik het baasje belde bleek dat alleen de dame er nog was. Ik heb een afspraak met haar gemaakt en ik ben gaan kijken. Ik had Mickey meegenomen om te kijken of het wel zou klikken. Op het eerste gezicht leek alles prima te gaan. Het was op het terrein van de dame maar ze konden prima met elkaar overweg. Ik nam Kelly (zo heette ze) gelijk mee naar huis. Ik dacht dat ik Mickey nu heel gelukkig had gemaakt. Helaas bleek dit later niet het geval. Kelly zat helemaal niet lekker in haar vel. Ze was wel lief voor mensen, maar totaal niet voor Mickey. Ik had ze beide ook meegenomen naar de 12e Nationale Frettendag in Veenendaal. Daar was Kelly ook helemaal niet lief tegen andere fretten. Ik heb het even aange-keken, ze sliepen en speelde gescheiden en ik wisselde de lappen uit. Als ik af en toe probeerde of ze bij elkaar konden, raakte Kelly helemaal in paniek en viel Mickey aan. Mickey was een goedsul, hij deed niemand kwaad en liet alles op zich afkomen. Maar dit was geen doen.. helaas moest Kelly terug en had Mickey nog geen maatje.
En ik was zo koppig nog steeds te denken dat Mickey een maatje nodig had. Dus ik besloot een pup te nemen. Die accepteren sneller een andere fret en Mickey vond toch iedereen wel aardig. Via het Internet heb ik contact gelegd met iemand die een nestje zou krijgen. Ik was een van de laatste dus ik had niet veel keuze. Het maakte mij eigenlijk niet uit welk geslacht het had en hoe het eruit zag. Alle fretten zijn geweldig en ik dacht dat iedere fret goed was voor Mickey. Toen het nestje er eenmaal was (mei 2004), bleken het allemaal wildkleur witvoetjes te zijn en er was nog een moertje voor mij. Ik wist gelijk hoe ik haar ging noemen; Taffie.
Nou en die naam paste prima bij haar. Taffie komt van een tv-serie en daarin is dat echt een pittige dame. Nou als er iemand pittig was, was het Taffie wel! Lekkerding… die heeft het eerste half jaar alleen maar vreselijk gebeten. Het ging prima tussen haar en Mickey, maar mensen beet ze heel hard en ze liet ook echt niet meer los. Soms wist ik het echt niet meer, ik hield al van haar sinds de dag dat ze geboren was, dus ik zou haar nooit meer wegdoen. Maar ik was wel bang dat ze altijd zo vreselijk zou bijten en ik dus altijd op mijn hoede moest zijn. Niemand anders kon haar oppakken, ik wist ongeveer hoe ik met haar om moest gaan. Gelukkig is ze wel bijge-draaid. Ik denk toch dat ze na een jaar niet meer zo agressief beet (en ook echt doorbeet) en eindelijk een beetje tot rust kwam. Ze genoot al van het samen zijn en samen spelen met Mickey, maar ze begon ook van mij te genieten.
Ik was in de zevende hemel, ik had twee schatten van fretten, het ging prima samen. Mijn moeder was nog een beetje bang van Taffie en dat had die meid ook zeker door! haha de trut! Altijd mijn moeder opzoeken op de bank, als ze mee naar beneden mocht en dat vond mijn moeder zo leuk! (not) Water en buiten wandelen waren niet hun favoriete bezigheden. Water echt pertinent niet, maar wandelen konden ze toch wel eens leuk vinden (als ik ze diep mee de polder in had genomen en ze dus de weg niet meer terug wisten, konden ze er wel van genieten). Dan vonden ze het nog het fijnst als ik bij ze op de grond ging zitten, ze af en toe bij me weg konden kruipen, maar voornamelijk gewoon naast me konden zitten en genieten van de buitenlucht. Een heerlijke knuffelfret en een pinnige dame, twee zo verschillende fretten die mijn hart direct gestolen hadden. Taffie had zelfs ook de tweede plaats gewonnen bij de keuringen van de 13e Nationale Frettendag in Veenendaal gewonnen! De op een na mooiste wildkleur witvoet dame van de hele dag!
Toch ging het mis, rond de herfst/winter van 2005 begonnen Mickey en Taffie zich vreemd te gedragen. Ze hadden vaker een beetje ruzie en Mickey leek haar buiten de kooi een beetje te ontwijken. Mijn gevoel zei me dat er iets niet klopte, maar ik kon er mijn vinger niet opleggen. Ik ging er vanuit dat het door de winter kwam. Mickey was in de winter wat suffer en luier en had geen behoefte aan druk spelen. Taffie daarin tegen was altijd wel druk. Ik dacht dat dit botste en heb ze daarom gewoon vaak wat gescheiden gehouden buiten de kooi, maar wel weer gewoon samen slapen. Dit was even een vervelende periode maar toen de lente weer in aantocht was leek niet alleen het weer, maar ook hun gedrag op te klaren. Ik merkte niks meer van het geen dat hiervoor was voorgevallen en was het ook eigenlijk weer snel vergeten. Ik genoot weer van twee heerlijke fretten.
Dit mocht helaas niet lang duren, eind april/begin mei was het weer raak. Mickey had geen zin in Taffie en Taffie was gewoon veel te druk voor Mickey. Maar het was niet zo erg als toen in de winter. Omdat ik het toch niet vertrouwde ben ik ze apart gaan houden. Voornamelijk in de kooi, maar vaak ook met het spelen. Met Pinksteren hebben wij altijd een kamp van de turnvereniging. Ik ging dit jaar voor de tweede keer als staf mee en niet meer als lid. Normaal liet ik mijn fretten alleen bij mijn ouders, maar omdat ik toch het gevoel had dat deze twee niet lekker in hun vel zaten en ik mijn ouders niet met twee groepen wilde opzadelen, heb ik ze bij een ander logeeradres achter gelaten. Nanja wilde wel voor mijn fretties zorgen voor vier dagen en drie nachten en ze had er ook tijdelijk de ruimte voor. Ik ging met een gerust hart op kamp, want ik wist dat ze het goed zouden hebben bij haar. Zij heeft meer ervaring met fretten en misschien kon zij ontdekken waarom ze weer opeens zo fel op elkaar reageerden.
Hoe goed Nanja ook voor mijn fretten zou hebben gezorgd, dit had niemand kunnen voorzien en niemand kunnen voorkomen. Ik had eerder op mijn gevoel af moeten gaan, ik had het niet af moeten doen met ‘dat het aan het karakter lag van mijn fretten’ en dat het weer goed zou komen. Mickey had een maagprobleem en dat is hem precies het weekend dat ik wegging fataal geworden. En een maagprobleem is er niet zomaar van de een op andere dag, hier moest hij al minstens een half jaar last van hebben gehad. En een half jaar geleden was dat botsen tussen Mickey en Taffie begonnen. Oorzaken van maagproblemen zijn bijvoorbeeld stres en verkeerde voeding. Ze zaten al een tijdje op de Totally Ferret maar hiervoor kregen ze een goedkoper merk.
Nanja was met Mickey naar Hanneke gegaan, omdat ze zag dat hij te veel pijn had. Eenmaal bij Hanneke constateerde zij dat hij een maagbloeding had en er was vrijwel niks meer aan te doen. Hij is bij Hanneke overleden. Op kamp heb ik mijn telefoon wel bij me, maar niet als ik naar het bos ga met de groep. Nanja heeft me geprobeerd te bereiken, maar dat lukte niet. Daarom nam ze contact op met mijn beste vriendin Daniëlle. Zij heeft mij tig keer geprobeerd te bereiken, maar te vergeefs. Ze had ook de telefoonnummers van mijn ouders niet en die zaten op de camping. Ze heeft mijn ouders geprobeerd te bellen, om een nummer te krijgen om het kamp te bellen. Toen ze eindelijk het juiste nummer van de camping had gevonden, waren mijn ouders niet bij de caravan. Maar ze gaf niet op, ze is daarna mensen van de vereniging gaan bellen. Totdat ze eindelijk bij iemand kwam die wel het een en ander konden doorgeven. Een van mijn fretten was overleden, dat kreeg ik te horen toen ik met de groep uit het bos kwam op kamp. Ze wisten niet wie, ik rende heel snel naar de slaapzaal waar mijn telefoon lag. Ergens in mijn achterhoofd wist ik dat het Mickey moest zijn, maar het kon niet, ik wilde het niet, het mocht niet! Ik zag alle gemiste oproepen van Nanja van Danielle en zelfs van Stephenie. Nanja durfde ik op de een of andere manier niet te bellen, dus koos ik voor Stephenie, ik weet niet of ze me verstond aan de telefoon, maar zij kon mij dus vertellen dat het echt Mickey was, hij was echt dood..
De mensen op het kamp waren echt allemaal heel lief voor mij, maar toch had ik het gevoel dat ze me niet helemaal begrepen. Ze weten wel hoe belangrijk mijn fretjes voor me zijn, maar ik denk dat ze zich er zelf geen voorstelling van kunnen maken van wat er toen door mij heen ging en hoe ik mij voelde. Ondertussen wisten nog twee vrienden van me wat er was gebeurd. Kick en Marjan, ook zij vonden het vreselijk. Zij wonen in Amsterdam en Danielle bij mij in Schiedam. Ze zijn helemaal vanuit daar naar Teteringen gekomen (waar het kamp dit jaar was) in de veronderstelling dat ik nog van niks wist en gelijk met ze mee naar huis wilde als ze het kwamen vertellen. Ik vond het fantastisch hun te zien! Dat deed me zeker goed, frettenmensen, zij weten wat ik doormaak, of snappen me ten minste. Marjan hield het zelfs niet droog toen ze mij zag. En ook mijn vrienden van de vereniging zijn top, er werd gelijk voor mijn bezoek gezorgd; tafeltje buiten neergezet, stoelen erbij, drinken en een koekje. Iedereen was zo lief! Nu ik dit aan het typen ben, gaat er weer een traan over mijn bang. Het doet nog steeds zo’n zeer. Toch ging ik niet met ze mee naar huis. Thuis was er niemand, mijn ouders waren op de camping en ik wilde hun rust daar niet verstoren en Taffie was natuurlijk nog bij Nanja. Op het kamp had ik afleiding en op dat moment leek het mij het beste om daar te blijven. Maar ik moest toch een keer naar huis.
Na afloop van kamp gaan we altijd nog even naborrelen bij iemand thuis en bekijken we alvast delen van het kamp op film, die de dagen ervoor opgenomen zijn. Ik bleef zo lang mogelijk zitten, maar toch ging iedereen een keer weg. Ik werd ook thuisgebracht, er was niemand thuis. Toen ik naar mijn kamer liep, zag ik een lege kooi, foto’s aan de muur en speeltjes. Dit was niet goed.. ik was helemaal overstuur. Het kon gewoon niet.. mijn Mickey..! Ik heb op de automatisch piloot mijn ouders gebeld (het was bijna 12 uur in de avond), nou het was bijna 1 uur ’s nachts en mijn ouders waren al thuis. Wat een fantastische mensen, natuurlijk kwamen ze gelijk naar huis!
De dag erna ging ik met Danielle, Taffie ophalen bij Nanja, het was vreemd, ik kon geen Mickey meenemen. Nogmaals Nanja, jij kon hier helemaal niks aan doen, niemand kon hier iets aan veranderen, het moest gewoon gebeuren en ik weet geen beter persoon dan jij. Je hebt snel gehandeld en gedaan wat je kon, maar helaas was het te laat, bedankt lieve Nanja. En ook bedankt lieve Danielle, wat jij wel niet allemaal voor me hebt gedaan in dat weekend.. zal het nooit vergeten. En Kick en Marjan, jullie zijn ook schatten, helemaal vanuit Amsterdam naar Teteringen komen voor mij!
Ik heb Mickey laten cremeren en het as thuis staan. Ik was er nog niet aan toe hem echt helemaal los te laten. Ik dacht, wanneer ik er echt aan toe ben, strooi ik hem uit op zijn lievelingsplekje waar we altijd liepen. Ik moest dit afsluiten, maar het was zwaarder dan ik dacht. Ik moest me op Taffie gaan richten. Het zou niet eerlijk zijn als ik haar zou verwaarlozen door mijn eigen verdriet. Ik denk niet dat zij er veel van heeft gemerkt dat Mickey er niet meer was. Volgens mij deed ze het prima zo. Ik heb van Danielle een fotocollage gehad met foto’s van Mickey, een schitterende herinnering. Van andere (fretten)vrienden heb ik een hanger gehad met een fretje met een plaatje. En op dat plaatje staat Mickey (in Disney letters) geschreven. Dit vond ik een heel mooi gebaar, nog steeds!
Pinksteren 2006 viel in het weekend van 4 en 5 juni. Op vrijdag 21 juli kwam ik ‘s avonds laat thuis, ik was bij mijn zus geweest en ze had mij thuisgebracht. Het was in die periode erg warm, dus Taffie stond met de kooi beneden in de gang, dat was de koelste plek in huis. Ze mocht natuurlijk nog even lekker spelen en daarna zou ik lekker gaan slapen. Ze voelde alleen wat vreemd aan en ze was ontzettend rustig, mijn gevoel zei me dat ze niet lekker in haar vel zat, maar dat zou ook de warmte kunnen zijn geweest. Tot op het moment dat zij donkerrood bloed in haar ontlasting had. Het drolletje lag in een grote plas bloed. Ik was gelijk overstuur, dit was niet goed! Binnen no-time had ik haar in de carrier gedaan, haar paspoortje gepakt en het noodnummer van de dierenartsen hier in de buurt gebeld. Natuurlijk had die nacht een kliniek dienst die we niet kende en waar we nog nooit waren geweest. Mijn zus was nog niet weg dus ze ging gelijk met mij mee. Eenmaal aangekomen bij de dierenarts, deed Taffie weer haar behoefte op de behandeltafel. Het kwam nu goed uit, zo kon de dienstdoende dierenarts dat gelijk onderzoeken. Het bleek haar urine te zijn die vol bloed zat en niet de ontlasting. De dierenarts dacht direct aan een blaasontsteking. Na een testje zei ze ook dat, dat het meest aanneembare was. Taffie kreeg een injectie en antibiotica mee, zelf was ik totaal niet te vrede met haar conclusie, maar ik wist ook niet wat het wel kon zijn. Mijn gevoel zei gewoon dat dit iets anders was, iets dat erger was dan een simpele blaasontsteking. Daar leek ze gewoon te veel pijn voor te hebben. Toch ging ik naar huis, me de antibiotica en een slecht gevoel erover. Mijn zus en ouders begrepen mij niet helemaal. Het was een blaasontsteking en dit zou wel goed komen. Hoe graag ik dit ook wilde geloven, zo voelde dit niet.
Zaterdag heb ik haar netjes de antibiotica gegeven en bijgevoerd met waltham. Ze deed niks, ze at niet, ze dronk niet, ze lag daar maar, ik zag gewoon dat ze pijn had. Ik wilde wel dat ze zou aanstreken daarom heb ik haar dwangvoeding gegeven. Die dag hadden we een barbecue ge-plant, eigenlijk wilde ik niet gaan, maar mijn ouders vonden dat ik wel moest gaan, afleiding zeiden ze. Mijn vader heeft supergoed voor Taffie gezorgd die dag en ik heb het best naar mijn zin gehad, maar ik zat toch ook met mijn gedachte bij Taffie. Volgens mij ging het alleen maar slechter en slechter met haar.
Zondag was de maat vol, er zat bijna geen leven meer in haar! Mijn ouders waren er nu ook van overtuigd dat dit toch echt niet goed ging. We hebben zondag gelijk weer de noodlijn van de dierenartsen in de buurt gebeld en we konden gelijk terecht bij een (voor ons) wat bekendere dierenarts. Ze zouden haar een infuus geven en ze moest daar blijven. Ze zouden voor haar gaan zorgen, het zou goed komen. Dat bleef ik maar tegen mezelf zeggen anders werk ik echt gek. De volgende ochtend kon ik bellen hoe het met haar was. Ik belde direct om half 9. Het ging beter, ze had infuus gehad, antibiotica en een beetje dwangvoeding. Ze dacht dat het ergste over was en ik mocht haar tegen 12 uur komen halen! Dat voelde zo goed! Nog geen half uur later belde ze terug om te melden dat het toch ineens weer slechter ging, maar ik mocht wel even komen kijken. Het duurde een eeuwigheid voor het 12 uur was en ik was daar natuurlijk ook wat aan de vroege kant. De assistente ging mij voor naar achteren, waar ze lag. Ik zag haar in een kooitje liggen, maar niet goed. Ik zag wel een pluimstaart, die is leuk als ze spelen, maar als een zieke fret een pluimstaart heeft betekend dit meestal dat het gedaan is.. Het was net of mijn hard stilstond. Ik maakte tegen de assistente al de opmerking dat dit niet zo’n goed teken was en probeerde mijn emoties te onderdrukken. Ze zette het kooitje voor me neer. Ze lag er wel heel slecht bij, volgens mij is het einde in zicht, mijn gevoel sloeg op hol. Ik raakte haar aan, maar ze was koud en hard, ze was al dood! Ze was overleden, helemaal alleen, terwijl ze zich al zo ellendig had gevoeld. Ik had gewild dat ze in mijn armen haar laatste adem had uitgeblazen, dat ze zich goed had gevoeld, maar dit.. Nee, ze mocht gewoon eigenlijk helemaal niet dood zijn! Ik heb echt weer even moeilijk nu ik dit aan het typen ben. De dierenarts was aan het opereren en de assistente was net begonnen met haar dienst dus niemand kon mij iets uitleggen. Mijn lieve fretje lag voor mijn neus, dood en ik kon er niks meer aan veranderen, niemand niet. Ik heb gelijk mijn moeder gebeld en die was na een kwartiertje ook bij me, oh wat voelde ik me ellendig. Dit kon gewoon niet!
De assistente verzekerde me dat er nog naar Taffie gekeken was voordat de dierenarts ging operen, dat zou even voor 11 uur moeten zijn geweest. Maar ze was al stijf en koud.. ze was al langer dood en niemand heeft er iets van opgemerkt. Het ergste vind ik nog dat ik haar zo moest vinden. Ik ben van mening dat er, nadat de kliniek mij gebeld had, er niet meer is omgekeken naar haar. Ik wil met deze tekst echt de kliniek en haar dierenartsen niet zwart maken, want het zijn heel goede artsen en ze doen alles wat ze kunnen voor dieren, een van de artsen daar heeft zelfs een cursus bij Hanneke gevolgd. Wat er bij die kliniek is gebeurd is inci-denteel en ik weet zeker dat dit ook niet meer zal gebeuren, maar dit had noot mogen gebeuren! Ik vind het zo fout dat er niet meer is omgekeken naar MIJN zieke fret en ze gewoon aan haar lot is overgelaten. Waarschijnlijk hadden ze niks meer kunnen doen, maar ze hadden IETS kunnen proberen en al zeker moeten weten dat ze er niet meer was en mij dat moeten vertellen, ik had haar niet zo mogen vinden.
Ik wilde dat er sectie werd gepleegd ik moest en zou weten waar zij aan was overleden, het was allemaal zo snel gegaan. Het is nog niet helemaal duidelijk, maar we weten wel dat ze op verschillende plaatsen geel was van binnen, waarschijnlijk dus iets met de lever, maar dat is niet meer te achterhalen. Later bleek dat de moeder van Taffie en een zusje en broertje ook nog niet zo lang geleden waren overleden en ook geel waren van binnen. Zwak nest en dus waarschijnlijk een erfelijke afwijking.
Het verdriet was groot, beide fretjes verloren in nog geen twee maanden. Het is moeilijk te beschrijven hoe ik me de dagen erna heb gevoelt. Dit kon gewoon niet.. het was net of ze elk moment weer binnen kwamen wandelen. En mij aankijkend van; ‘waarom zo verdrietig? Ga lekker met ons spelen!’ Maar dat kon natuurlijk helemaal niet. En dan die gedachten; was als ik nu niet zo blind was geweest en veel eerder alarm had geslagen door het gedrag van Mickey, ik had gewoon al veel eerder naar Hanneke moeten gaan. En Taffie.. ik zou willen dat ik wist dat er niks meer aan te doen was, dan had ik haar in mijn armen genomen en laten slapen, voor een heel lange tijd. Geen gestres met dwangvoeding, niet telkens op en neer naar de dierenarts en al helemaal niet moederziel alleen sterven in een vreemde ruimte. Het doet nog steeds zeer, zelfs nu het al een paar maanden geleden is. Ook Taffie is gecremeerd. Hiervoor zag ik het cremeren van dieren niet zitten, maar deze dieren hebben mij anders doen denken. Er komt een tijd dat ik het verwerkt heb, dan zal ik hun as uitstrooien.
Ik heb veel geleerd in een korte periode, maar ik had het liever anders gewild. Dit wens je niemand toe, een dierbare vriend verliezen doet altijd al zoveel pijn, maar twee zo kort na elkaar is niet te beschrijven. En nieuwe fretten? Ik moest er niet aan denken! Het is de kooi van Mickey en Taffie dat ik heb staan, hier liggen hun speeltjes, hun lappen en doeken, hun lievelingsslaapplekje, mijn schatjes.. Nee.. andere fretten? Op dat moment wist ik bijna zeker dat die er niet meer zouden komen. Na een paar dagen was ik natuurlijk alweer van gedachte veranderd. Ik miste niet alleen Mickey en Taffie zo erg, maar gewoon het hele dier in mijn huis en leven. Maar ik zou er nog niet aan gaan beginnen, ik moest dit verdriet nog verwerken en ik denk dat ik dan niet van de nieuwe diertjes kon gaan genieten. Ik wist wel één ding zeker. Ik zou een goede nieuwe start gaan maken!
Het wordt steeds meer duidelijk hoe belangrijk goede voeding is voor die (zwak gestelde) diertje. Tot op heden was men er nog van overtuigd dat, op dat moment, er niks beters was dan de brokken Totally Ferret. Maar het is net of fretten door brokken meer/sneller problemen ondervinden. Ik ben niet zo goed in het uitleggen van deze zaken. Ik weet ook niet precies wanneer mijn verhaal in de nieuwsbrief komt, wel weet ik dat er op het symposium van 2006 meer informatie komt op het gebied van voeding. Ook komen er steeds meer bewijzen, dat fretten veel beter reageren op prooidier. Wanneer er weer fretten in huis zouden komen, gingen ze direct op prooidieren. Toch is het moeilijk om volwassen fretten, die brokken gewent zijn, aan prooidieren te krijgen. Daarom wilde ik fretten die daar al mee zijn opgevoed. |
