Wat moet ik nou toch doen? Volgens mij heb je geen pijn, maar je hebt geen waardig leven meer.. het is ook niet niets.. het regelt alles voor je, maar het werkt nu niet goed meer..
Ik zie aan je dat je niet happy bent, het is ook hart verschurend naar je te kijken. Ik wil niet egoistisch zijn, maar wat is goed? De tijd zal het leren, maar ik weet niet hoeveel tijd we hebben :s

Ik ben gewoon verdrietig en het eet me op...

M'n vriendje, mag ik even aan je hangen
Je warmte voelen, ook al is 't maar heel kort
Heb jij dat ook, gevoel van rust dat je bekruipt
Als je me aankijkt
Want 't is alsof de nachten samen zoveel meer en echt gemeend zijn
Heb jij dat ook, gevoel van tijdloosheid, dat 't wel voor altijd
Door kan blijven gaan
Door die gevoelens blijf ik naast je staan

Samen zijn
Is samen lachen, samen huilen
Leven door dichtbij elkaar te zijn
Samen zijn
Is sterker dan de sterkste storm
Gekleurder dan 't grauwe om je heen
Want samen zijn
Ja samen zijn
Met z'n twee te beleven, een te zijn
Samen zijn

Zondag avond 3 oktober, gezellig met een vriendinnetje op de bank, met een warme kop thee, nadat we net spare ribs achter onder kiezen hebben..

Nee.. het wordt geen eng verhaal, Pennywise, de monsterlijke clown uit het verhaal IT van Stephen King staat niet ineens in mijn huiskamer.. nee gelukkig niet!

Deze film is uit ons geboorte jaar 1986. Vroeger, toen we nog veel jonger waren hebben we wel stukjes van de film gezien, of helemaal.. ik kan het me eigenlijk niet goed meer herinneren, ik wist alleen 2 beelden op te roepen uit mijn geheugen, die ik (toen) verschikkelijk eng vond!

Manon zou een film meenemen en koos voor IT, we waren eigenlijk benieuwd of we het nog steeds zo'n angstaanjagende film zouden vinden. De film weet de spannning wel goed op te bouwen, geen wonder natuurlijk als het door Stephen King geschreven is, maar echt eng is het niet meer. De spanning zorgt voor meer kriebels dan de echte 'enge' scenes in de film. Toch raak je wel geintrigeert, wat gaat er precies gebeuren (het loopt toch wel goed af..), wie is het volgende slachtoffer, waar springt hij straks te voorschijn etc.

We wisten niet dat dit een film was van 180 minuten.. dat is toch best lang voor de zondag avond! We hebben besloten een deel te kijken. Binnenkort gaan we de rest van de film bekijken. Misschien wordt het nog wel iets spannender, want het eerste deel viel stiekem toch wat tegen. We zijn gestopt op het moment van de flashback, dat de kinderen denken Het vermoord te hebben.

To be continued...

Er is vanacht een nieuwe trailer verschenen voor het eerste deel van Harry Potter and the Deadthly Hallows. Klik hier om de trailer te zien.

We zijn nog maar 8 weken verwijderd van het eerste deel van het laatste boek van J.K. Rowling. Via Dreuzels.com (waar de trailer ook vandaan komt) volg ik alle nieuws en weetjes op de voet en ik wordt steeds nieuwsgieriger! Ik hoop dat de film het boek waar kan maken, de kans is wel groter omdat ze het boek in twee delen verfilmd hebben.

Spannend dus! We moeten nog wel even geduld hebben..

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
I held your hand through all of these years
But you still have all of me

You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase-

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along
 

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen.
Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend.
Als ik stout was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me 'hoe kon je?', maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.
Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aan schurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, ik kon me geen beter leven voorstellen.
We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen, ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner.
Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam.

En toen werd je verliefd.
Zij - inmiddels je vrouw - is geen hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar.
Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken en ik wilde ze ook bemoederen.
Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een gevangene van de liefde.
Toen ze groeide werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus.
Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - ik zou hun met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachten we op het geluid van jou auto.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja " en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere gulden die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrière kans in een andere stad, jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was.
Ik was blij en opgewonden over de autorit, tot we bij het asiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid.
Je vulde de paperassen in en zei ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden. Zij haalden hun schouders op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met papieren.
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde
"nee papa ! laat ze mijn hond niet meenemen ! ". En ik maakte me zorgen om hem, en over wat ik hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, over respect voor het leven.
Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden.
Ze schudden het hoofd en zeiden " hoe kon je ? ".
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden.
Ze voeren ons natuurlijk, maar ik heb geen trek meer.
In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden.
Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen, ze me kwam halen aan het einde van de dag, ik liep met haar de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalige stille kamer.
Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren. Ze vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken.
Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moest dragen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl er een traan over haar wang gleed.
Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren.
Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden.
Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde " hoe kon je ? ".
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei " het spijt me zo".
Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen een plaats van licht en liefde, en zo verschillend van dit aardse bestaan.
Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn " hoe kon je ? " niet tegen haar gericht was.
Ik dacht aan jou lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

---------------------------------------------------------

Nawoord van J. Willis Schrijfster van dit stukje

Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van " hoe kon je", zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van de miljoenen dieren die ieder jaar in de asielen over de hele wereld sterven.
Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet commerciële doeleinden. Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in de asielen en dierenartsenpraktijken.

Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is, net zo belangrijk als het krijgen van een mensenkind, dat dieren onze liefde en zorg verdienen,
dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en ieder dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, dat alle leven kostbaar is.

Doe alsjeblieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt.

Je was nog geen eens 3 kwartier binnen.
Alles was eng, maar dat is normaal.
Je at normaal, toch ging het niet goed.
Was er iets in je luchtpijp terecht gekomen?
De dierenarts zegt het, dus het zal wel zo zijn..
Het was verschikkelijk toe te kijken..
Ik blijf je nog steeds voor me zien..
Ik voelde me machteloos, ik kon niets voor je doen..
Voor mijn gevoel duurde het uren..
Ook de rit naar de dierenarts.. helaas redde je dat al niet..
Ik voelde me verschikkelijk..
Het neemt nu wel wat af, maar ik blijf je voor me zien..
Had ik het anders moeten doen?
Men zegt dat ik daar niet over na mag denken, maar toch doe ik het..
Ik heb tranen om je gelaten, nu moet ik je een plekje geven..
Pech.. zeggen ze dan..
Hoe kun je eigenlijk het leven laten pech noemen..?
Het is maar een dier.. zeggen ze dan..
Het is nog steeds een leven, een ziel en zo klein..!
Nog maar net 2 maanden oud..
Je was al vergeven voor je geboren werd..
Je had al snel de naam Mika gekregen..

Je was nog geen eens 3 kwartier binnen..
..en toen ging je alweer weg.. 

We waren vooral met onszelf bezig. Bij een tuincentrum geweest en langs de Hornbach. Ook eindelijk geslaagd voor kussens voor de tuinstoelen. Mn moeder had van het weekend de gordijnen gemaakt, die hadden we net opgehangen. Daar ging de telefoon, mijn moeder… ‘ha! Die belt vast of de gordijnen leuk hangen!’  zei ik nog tegen Maikel, hij dacht het ook en moest lachen. Ik nam op met ‘nou ze hangen mooi hoor!’. Mijn moeder klonk wat afwezig en vroeg er vaag naar. Toen begon ze dat ik niet moest schrikken…
Tante Sjaan was gevallen, ze waren haar fiets gaan ophalen, maar toen ze dat gedaan hadden kregen ze te horen dat ze er al niet meer was.. Ze was overleden.. Zomaar, ineens. Een heftige beroerte, met bloedverdunners zorgde ervoor dat haar hoofdje vol bloed zat. Ze zou alleen gevallen zijn, maar de toedracht was veel zwaarder dan gedacht. Volgens mij hadden alle broers en zussen al afscheid genomen in het ziekenhuis. Het was fijn om te horen dat zij en ook tante Janny daar niet alleen was.

Heel gek, maar het greep me en hard. Ik was verdrietig, want ik zou mijn tante nooit meer zien. Waarom was dit zo heftig? Er zijn al eens (aangetrouwde) ooms en een tante overleden, dat vond ik ook heel erg, maar ik was er niet zo kapot van als nu.

Tante Sjaan is een zus van mijn vader, een van de 17 en ook de tweeling zus van tante Janny. Wat die twee vrouwen de laatste paar jaren hebben doorgemaakt is niet normaal.. en nu dit weer! Het is gewoon niet eerlijk.. Toch is het vreemd dat ik er zo verdrietig om kan zijn, dat ik er zoveel tranen om kan laten en dat het pijn doet. Daar heb ik de hele nacht over nagedacht.

Er is altijd familie dat wat dichter bij staat dan andere. Zeker in een grote familie. En dan vooral de familie wat dichterbij woont… Ik denk dat ik tot de conclusie ben gekomen dat mijn twee tantes Janny en Sjaan als een soort van oma’s voor mij fungeren. Mijn echte opa’s en oma’s heb ik nooit gekend. Zij waren ver voordat ik geboren werd al overleden. Vroeger gingen veel gezinnen op zondag naar hun opa’s en oma’s dat heb ik nooit echt gekend. Ik heb gelukkig wel Oma Westland. Een lieve dame waar mijn ouders vroeger naast hebben gewoond met mijn broer en zus en die en oma voor ons wilde zijn.
Waarom dan Janny en Sjaan? Ik ben erachter gekomen dat zij op veel belangrijke momenten in mijn leven aanwezig zijn geweest, of er in elk geval aan gedacht hebben. In elk nieuwe mijlpaal in het leven van een kind naar volwassene hebben zij volgens mij wel een rol gespeeld. Al was het maar middels een kaartje, een belletje of via mijn ouders.

Het is vreemd om de beide tantes straks niet meer samen te zien, want zo hoort dat eigenlijk wel.. Ik zal de opmerkingen van haar missen waar we altijd zo vreselijk om moesten lachen. Ze nam geen blad voor de mond, net als tante Janny niet. Het zijn twee gekke dames, die je niet mag scheiden..

Waarom ga je, je dit soort dingen pas realiseren als het eigenlijk te laat is. Was het anders geweest als ik dit al eerder wist? Ik denk het eigenlijk niet, maar misschien had tante Sjaan het wel leuk gevonden om te weten, dat ze altijd belangrijk is geweest in mn leven, al heb ik dat nooit gezegd. Niks was gek (genoeg) voor haar, ze wilde altijd luisteren en had altijd een eigen (aparte soms) mening. De eerste keer dat ze Maikel ontmoette heeft ze hem even goed gekeurd volgens mij. Hij moest goed voor mij zijn en me altijd netjes behandelen, anders kreeg hij met haar aan de stok. Shit.. als ik dit type wordt ik toch wel weer emotioneel. Vreemd toch…

Het blijft prettig om iets van je af te schrijven.. ik vind het moeilijk om mijn gevoelens letterlijk op tafel te leggen, face to face, maar zo schrijven -ongeacht of iemand het wel leest  in elk geval zonder een starend oog en een directe reactie- voelt altijd goed.

Lieve tante, waar het om draait is dat u een groot gemis zult zijn in de familie. Ik denk dat u een ieders hart veroverd heeft. U stond voor alles en iedereen klaar, ondanks dat u het er soms niet mee eens was. U luisterde naar iedereen en had altijd uw woordje klaar. We zullen u allemaal heel erg missen. Ik wil graag alle broers en zussen en vooral tante Janny heel veel sterkte wensen. Mijn vader doet heel nuchter -het leven gaat door- , maar ik weet dat hij diep in zijn hart ook heel verdrietig is.

Lieve tante, u bent weer bij ome Will en Aad en bij tante Mien en alle andere. U bent ook weer bij uw vader en moeder. Ik weet dat u altijd voor ons zal blijven waken.

Slaap zacht lieve tante, u verdient het.

Zielsliefde; soulmates, zielsverwanten, zielscontacten

Aantrekken en afstoten tegelijk kennen we allemaal in elke relatie. Maar wat als het zo intens wordt dat het je leven rigoureus verandert... Heb je ooit iemand ontmoet die je heeft ‘overvallen’ met een onvoorwaardelijke liefde, zo diep als je die nog nooit hebt gekend? Een liefde die er ineens was, zonder dat je er iets voor hoefde te doen? Werd je tegelijkertijd geconfronteerd door diezelfde persoon met jezelf? Met je lastigste emoties, die je het meest had verdongen? Hoe ga je er mee om? Waarom komt zoiets heftigs in je leven?

Eindelijk staat de bank ook in onze huiskamer! Het gaat nu wel heel hard, we missen alleen nog siergordijnen en een plant. Verder nog wat aankleding en de huiskamer is eindelijk klaar!

We hebben een tijdje terug een prachtig schilderij gezien wat we wel graag wilden hebben. Even wachten op de bank natuurlijk, want zou het wel staan.. en hebben we er de ruimte voor? Nou we zijn er zeker uit! We gaan het halen van het weekend! We zijn helemaal verliefd.

Het is een schilderij van Juul Hoes, uit haar Boeddha collectie. Schitterend en past helemaal in onze huiskamer. Het doek dat wij gaan kopen is een tweeluik en het heet 'Joy'.



Juul Hoes is een Nederlandse kunstenares welke samen met haar man Hans een romantisch 'painters couple' vormt.
Ze leven, werken en mediteren samen en delen hun gezamenlijke passie voor Buddha kunst.
Hun Buddha doeken stralen mystieke rust en sereniteit uit. De innerlijke rust die Buddha uitstraalt heeft veel effect op de gemoedstoestand van mensen. Het vriendelijke gezicht dat altijd goedkeurend naar je lijkt te kijken geeft rust of juist kracht en energie.
Het werk van Juul Hoes zoomt in op die mooie Buddha gezichten en is gemaakt met veel reliëf. De dieptes in de doeken veranderen van uitstraling zodra je er vanuit een andere richting naar kijkt. 
 
POSITIEVE BETEKENISSEN
Lange oorlellen
Voorspoed en geluk
Gesloten ogen
De kracht in jezelf zoeken
Stip op voorhoofd
Ontvangen en geven van energie


 

Christian Farla - Mystique, the Magic Rock Show  

Jurk! - Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven
Chicago - 20's mucial over macht, showbizz en passie
Sutra - Shaolin Monks
All Shook Up, Love me Tender - Jukeboxmusical met 25 Elvis-hits

En dit is alleen nog in Rotterdam! We hebben meer theaters in Nederland...

Nog nooit van gehoord, maar nu al fan van: JUMP

JUMP is een combinatie van Aziatische gevechtskunst zoals Taekwondo met acrobatiek en slapstick comedy. JUMP is een duizelingwekkende reeks flikflaks, salto’s, zwaardvechten, humor, Kung Fu, Taekwondo en veel actie! Het brengt de spectaculaire moves van Jackie Chan en actie van The Matrix films live op het podium! Zonder veiligheidskabels en trucage laten de acteurs van JUMP zien wat de gevolgen zijn van jarenlange intensieve training in Koreaanse gevechtkunst en Kung Fu. Helemaal iets voor mij dus!

Ik ben echt super benieuwd! Nick liet mij weten dat hij goedkope kaartjes kon regelen, dit kon ik natuurlijk niet laten lopen! Woensdag 25 februari gaan we het beleven!

JUMP | 25 februari 2010 | Nieuwe Luxor

Waarom vind ik musicals zo bijzonder? Ik kan het niet goed uitleggen, maar de combinatie van muziek, show, dans, zang, licht etc. vind ik gewoon helemaal geweldig! Ik ga er helemaal in op en ben wordt helemaal mee gevoerd met het verhaal en de muziek. Even verstand op nul en alleen maar genieten.

Ik las laatst dat er weer een hoop leuke musicals aankomen. 7 juli ga ik met vriendinnen naar Mama Mia. Ik heb nog 2 musicalbonnen dus ik wacht vol smart tot de nieuwe musicals komen, zodat ik gebruik kan maken van mijn bonnen. 
 

"Joop van den Ende Theaterproducties maakte vandaag bekend welke musicals de komende drie jaar in Nederland te zien zullen zijn. Mary Poppins zal in het Scheveningse Circustheater worden opgevolgd door de musical Wicked en daarna Billy Elliot.

Mijn lichaam geeft aan dat het even niet zo goed gaat geloof ik.. ik heb nu bijna wekelijks migraine, ik ben veel moe en nu ook goed verkouden en ik weet niet hoe ik dit moet veranderen..

Ik voel me echt vreselijk.. ik wil graag leuke dingeng aan doen, maar zodra ik thuis ben wil ik eigenlijk alleen maar slapen.. dat is toch niet gezond? Gelukkig is het op mijn werk goed druk, dan kom ik de dag wel door. Al moet ik toegeven dat werken met migraine niet echt snel gaat.. Jasper is vandaag niet aanwezig. dus ik moet wel proberen te blijven.

Oorzaken? Ik heb wel een vermoeden, maar ik kan me niet voorstellen dat dit het allemaal veroorzaakt.. huisje.. fretje, Maikel is er niet, tijd te kort etc..

Vrijdag avond ga ik alleen even op zieke bezoek en dan vroeg mn mandje in. Zaterdag wil ik wel de bovenboel schoonmaken in het huis, daarna blijf ik ook maar verstandig thuis denk ik.. Zondag gaan we mijn zus opzoeken in België, ook wel handig als ik dan goed uitgerust ben voor de trip!